అంతర్జాతీయ యుద్ధ పరిస్థితుల వల్ల భారతదేశంలో ఏర్పడిన గ్యాస్ కొరత, కిరోసిన్ పంపిణీ పునరుద్ధరణ మరియు ఇంధన స్వయంసమృద్ధి కోసం సోలార్, ఇండక్షన్ స్టవ్వుల ప్రాధాన్యతపై సమగ్ర విశ్లేషణ.
పూర్వం వంటశాలలు విడిగా ఉండేవి. చుట్టిళ్లు, ఆరుబయట వంట చేసుకోవడానికి పొయ్యిలు ఉండేవి. కానీ ఇప్పుడు కాలం మారింది. గ్రామాల్లోనూ 90 శాతానికి పైగా ప్రజలు గ్యాస్ పొయ్యిలను వాడటానికే అలవాటు పడ్డారు. ఇక పట్టణాల్లో అయితే కట్టెల పొయ్యిపై వంట చేసుకోవడం అసాధ్యం. అపార్ట్మెంట్ సంస్కృతి, గ్రూప్ హౌస్లు, స్థలాభావం వల్ల కట్టెల పొయ్యి ఊసే లేదు.
ప్రస్తుతం గ్యాస్ కొరత రావడంతో ఉద్యోగాలకు వెళ్లేవారు సమయానికి వంట చేసుకోవడం ఎలా అన్నది పెద్ద సమస్యగా మారింది. కట్టెల పొయ్యి వెలిగించి, మంట ఆరిపోకుండా గొట్టంతో 'ఉఫ్ ఉఫ్' అంటూ ఊదుతూ ఎప్పటికి వంట పూర్తి చేయాలి? ఇవే మాటలు ఇప్పుడు అందరి నోటా వినిపిస్తున్నాయి. అందుకే ఇప్పుడు నగరాల్లో ఎలక్ట్రికల్ రైస్ కుక్కర్లు, ఇండక్షన్ స్టవ్వులకు ఒక్కసారిగా డిమాండ్ పెరిగింది.
ఇలాంటి రోజు ఒకటి వస్తుందని ఎవరూ ఊహించి ఉండరు. అప్పట్లో కరోనా పుణ్యమా అని అందరూ ఇళ్లకే పరిమితమై, కాలక్షేపం కోసం కబుర్లు చెప్పుకుంటూ బంధుత్వాలను నెమరువేసుకున్న క్షణాలు ఒక జీవిత అనుభవం. మళ్ళీ ఇప్పుడు ప్రపంచీకరణ పుణ్యమా అని ఎక్కడో పశ్చిమ ఆసియాలో రేగుతున్న యుద్ధ జ్వాలలు మన భారతీయ సామాన్యుడి వంటగదిలో సెగలు పుట్టిస్తున్నాయి. ఒకప్పుడు 'కిరోసిన్ రహిత' దేశంగా గర్వంగా ప్రకటించుకున్న మనం, నేడు మళ్ళీ అదే కిరోసిన్ డబ్బాల వైపు చూడాల్సి రావడం కాలం విసిరిన విచిత్రమైన సవాలు. 21 రాష్ట్రాల్లో అత్యవసరంగా 60 రోజుల పాటు కిరోసిన్ పంపిణీ చేయాలన్న కేంద్ర ప్రభుత్వ నిర్ణయం.. ప్రస్తుతానికి ఇంధన ధరల నుండి సామాన్యుడిని రక్షించే ఒక 'అత్యవసర చికిత్స' మాత్రమే.
గత దశాబ్ద కాలంగా 'ఉజ్వల యోజన' ద్వారా పల్లె పల్లెకూ గ్యాస్ సిలిండర్లను చేరవేసి, పొగలేని పొయ్యిల వైపు అడుగులు వేశాం. కానీ, "ఆపదలో ఆదుకునేవాడే అసలైన చుట్టం" అన్నట్లు, అంతర్జాతీయంగా గ్యాస్ సరఫరా గొలుసు దెబ్బతిన్న వేళ, ప్రభుత్వం కిరోసిన్ను తిరిగి తెరపైకి తెచ్చింది. ఇది పురోగతిలో వెనకడుగు కాదు, గడ్డు కాలంలో సామాన్యుడి పొయ్యి ఆరిపోకుండా చూసే ఒక 'రక్షణ కవచం'. కిరోసిన్ రహితంగా మారిన రాష్ట్రాల్లో సైతం తిరిగి పంపిణీ చేపట్టడం చూస్తుంటే, మన ఇంధన భద్రత ఎంతటి క్లిష్ట పరిస్థితుల్లో ఉందో అర్థమవుతోంది.
మన దేశ వంట గ్యాస్ అవసరాల్లో 60 శాతం దిగుమతులపైనే ఆధారపడి ఉన్నాం. అందులోనూ 90 శాతం వరకు గల్ఫ్ దేశాల నుండే రావడం అంటే.. మన వంటగది తాళం చెవి వేరే దేశం చేతిలో ఉన్నట్లే. "తల్లి పాలు లేని బిడ్డ పోత పాలపై ఆధారపడినట్లు", మన ఇంధన అవసరాల కోసం ఇతర దేశాల వైపు చూడటం వల్ల యుద్ధం లాంటి విపత్తులు సంభవించినప్పుడు మనం ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాం. వాణిజ్య అవసరాలకు గ్యాస్ కోత విధించడం వల్ల హోటళ్లు, రెస్టారెంట్ల ధరలు పెరిగి, చివరికి అది మధ్యతరగతి జేబుకే చిల్లు పెడుతోంది.
గతంలో కిరోసిన్ అంటే కేవలం ఇంధనం మాత్రమే కాదు, అది కల్తీకి చిరునామాగా ఉండేది. డీజిల్ కల్తీ, బ్లాక్ మార్కెట్ వంటి కారణాల వల్ల ప్రభుత్వం సబ్సిడీని ఎత్తివేసి, క్లీన్ ఎనర్జీ వైపు మళ్లింది. అయితే, నేటి సంక్షోభం మనకు రెండు పాఠాలను నేర్పుతోంది. కేవలం ఒక ప్రాంతం గల్ఫ్ పైనే కాకుండా, ప్రపంచవ్యాప్తంగా వివిధ దేశాలతో ఇంధన ఒప్పందాలు చేసుకోవాలి. "ఒకే బుట్టలో అన్ని గుడ్లు పెట్టకూడదు" అన్న సామెతను దృష్టిలో ఉంచుకుని భవిష్యత్తులో మనం ముందుకు సాగాలి. ఇండక్షన్ స్టవ్వులు, సోలార్ కుక్కర్లను సామాన్యుడికి మరింత అందుబాటులోకి తీసుకురావాలి. సూర్యరశ్మి పుష్కలంగా ఉన్న మన దేశంలో సౌరశక్తిని వంటగదికి అనుసంధానించడమే శాశ్వత పరిష్కారం.
ఈ 60 రోజుల కిరోసిన్ వెసులుబాటు మనకు ఒక హెచ్చరిక. యుద్ధాలు ఎప్పుడు ముగుస్తాయో, అంతర్జాతీయ మార్కెట్లు ఎప్పుడు కుదుటపడతాయో ఎవరూ ఊహించలేరు. కాబట్టి, తాత్కాలికంగా కిరోసిన్ ఆసరా తీసుకున్నా, దీర్ఘకాలికంగా మాత్రం మన కాళ్లపై మనం నిలబడేలా పునరుత్పాదక ఇంధన వనరుల వైపు వేగంగా అడుగులు వేయాలి. అప్పుడే భారతీయ వంటగదికి నిజమైన భద్రత, సామాన్యుడికి సంపూర్ణ ఊరట లభిస్తాయి.
