నేటి వార్తాపత్రికల్లోని అక్షరాలు కన్నీళ్లు కారుస్తున్నాయి. భర్త రంగు తక్కువని చంపడం నుంచి, ప్రేమించిన అమ్మాయికి హెచ్ఐవీ రక్తాన్ని ఎక్కించి బలితీసుకోవడం వరకు.. మనిషిలోని పైశాచికత్వం ఏ స్థాయికి దిగజారిందో ఈ కథనం విశ్లేషిస్తుంది. సమాజపు వివక్ష, వ్యవస్థల నిర్లక్ష్యంపై సంధించిన అక్షర అస్త్రం ఇది.
మాయమవుతున్న మనిషి.. మరణిస్తున్న మానవత్వం!
పత్రికల పొరలు విప్పితే అక్షరాలు కన్నీళ్ళు కారుస్తున్నట్లు కనిపిస్తుంది. రక్తం చిందిన కాగితం మీద మనిషిలోని మృగం అడుగుజాడలు కనిపిస్తున్నాయి. ఎటు చూసినా విలువల పతనం, ఎక్కడ విన్నా బాధితుల ఆర్తనాదాలే. కట్టుకున్న వాడిని కడతేర్చిన స్వార్థం ఒకవైపు, ప్రేమించిన ప్రాణానికే విషం ఎక్కించిన పైశాచికత్వం మరోవైపు, అభం శుభం తెలియని చిన్నారిపై జరిగిన అకృత్యం ఇంకోవైపు.. ఈ వార్తలు చదువుతుంటే, వింటుంటే మనం మనుషుల మధ్య బతుకుతున్నామా లేక రాక్షసుల మధ్యనా అనే భయం వేస్తోంది. రంగు తక్కువని భర్తను చంపాలని చూసిన ఆ మనస్తత్వం ఏ స్థాయిలో దిగజారిపోయింది? తోడుగా ఉండాల్సిన బంధంలో కేవలం బాహ్య సౌందర్యం కోసమే ప్రాణాలు తీసేంతటి ఉన్మాదం ఎక్కడి నుంచి వస్తోంది? మనిషి రూపం ముఖ్యం కాదు, ఆ మనిషి ఇచ్చే గౌరవం ముఖ్యమని మర్చిపోయి, నల్లని చర్మం వెనుక ఉన్న ఎర్రని రక్తాన్ని కళ్ళజూడటం అతిపెద్ద విషాదం.
ఇక హైదరాబాద్లోని ఆ యువతి రాసిన ఆఖరి లేఖ చదువుతుంటే గుండె తరుక్కుపోతోంది. "అమ్మా నన్ను క్షమించు.. నా జీవితం నాశనం చేసుకున్నా" అంటూ ఆ పసి ప్రాణం విలవిలలాడుతుంటే, ఈ సమాజం ఎందుకు మౌనంగా ఉండిపోయింది? ప్రేమించడమే ఆమె చేసిన తప్పా? వ్యాధి కారకాన్ని ఆమెకు బలవంతంగా ఎక్కించిన ఆ కిరాతకుడిది ఒక నేరమైతే, ఆ ఘటన తర్వాత ఆమెను వింతగా చూసి, సూటిపోటి మాటలతో వేధించి, చావు అంచు వరకు నెట్టిన ఈ సమాజానిది అంతకంటే పెద్ద నేరం. ఆ యువతికి హెచ్ఐవీ రక్తం ఎక్కినప్పుడు ఆమె శరీరం మాత్రమే గాయపడింది, కానీ బంధువుల చులకన చూపు, ఇరుగుపొరుగు వారి అవహేళన ఆమె ఆత్మను చంపేశాయి. ఒక మనిషి చనిపోవడానికి విషం అక్కర్లేదు, మన మాటలు, మన వివక్ష చాలు అని మరోసారి రుజువైంది. ఆత్మహత్య చేసుకునే ముందు ఆమె పడిన వేదన, ఆ తల్లిదండ్రులకు ఆమె చెప్పిన క్షమాపణలు వింటుంటే.. నాగరిక సమాజం అని చెప్పుకునే మనందరి తలలు సిగ్గుతో వంగిపోవాలి.
యూపీలో నాలుగేళ్ల చిన్నారిపై జరిగిన ఘోరం మన వ్యవస్థల నిర్లక్ష్యానికి నిలువుటద్దం. కన్నతల్లిదండ్రులు తమ బిడ్డకు న్యాయం చేయమని వేడుకుంటుంటే, రక్షణ కల్పించాల్సిన పోలీసులే వారిని బెదిరించడం, వైద్యం చేయాల్సిన ఆసుపత్రులు ముఖం చాటేయడం చూస్తుంటే వ్యవస్థలు ఎంతలా బండబారిపోయాయో అర్థమవుతోంది. సుప్రీంకోర్టు ఆగ్రహం వ్యక్తం చేసే వరకు కదలని ఈ మొద్దుబారిన పాలన ఎవరి కోసం? నేడు మనిషిలో మానవత్వం చచ్చిపోతోంది, వ్యవస్థల్లో జవాబుదారీతనం అంతమైపోతోంది. ఇలాంటి దారుణాలు జరిగినప్పుడు కొద్దిసేపు చర్చించుకుని మర్చిపోవడం కాదు, ప్రతి ఒక్కరూ తమ ఇంట్లో పిల్లలకు విలువలు నేర్పాలి. తోటి మనిషిని ప్రేమించడం, బాధలో ఉన్నవారిని ఆదుకోవడం నేర్పాలి. లేదంటే, రేపటి తరం కేవలం మాంసం ముద్దల మధ్యే బతుకుతుంది కానీ, మనుషుల మధ్య కాదు. ఈ కన్నీటి గాథలు మనల్ని మేల్కొల్పకపోతే, ఈ సమాజం ఒక స్మశానంగా మారడానికి ఎంతో కాలం పట్టదు. మానవత్వం మరణించిన చోట నాగరికతకు అర్థం లేదు.
